Konkurs polonistyczny.

W poniedziałek muszę oddać kilku stronnicowy tekst na konkurs polonistyczny. Zastanawiam się czy napisać coś nowego czy połączyć rozdziały i dopisać nowe? Osobiście jestem za nowym opowiadaniem.

Rozdział 3 "To było silniejsze"

    […] Rozmawiali przez dłuższą chwilę.  Nagle, całkiem niespodziewanie Ron zaczął temat ich związku. Hermiona udawała, że wszystko jest dobrze, że może normalnie rozmawiać. Jednak zdanie niefortunnie wypowiedziane przez Rona obudziło w niej dawne wspomnienia. Czuła, że nie da rady. Na pozór spokojna dziewczyna, wściekła się. Wyszła szybkim, stanowczym krokiem na dwór, do ogrodu. Dlaczego ona, pomyślała. Uciekła. Daleko od Hogwartu. Chciała rzucić zaklęcie, dzięki któremu znalazłaby się w swoim domu, z dala od magicznej szkoły. Zanim zdążyła wyjąć różdżkę dogonił ją Ron. Sądziła, że wcale go nie potrzebuje, lecz kiedy go ujrzała po długiej rozłące ,w głębi  czuła, że potrzebowała go. Tak , jak nigdy. 

-Wróć do nas! Dobrze wiesz, że mówię zawsze w nieodpowiednim momencie. Nie chciałem Ci nic zasugerować!- Krzyknął.

-Powiedziałeś, że gdyby nie ja, bylibyśmy parą. To ty zawiniłeś.-Odpowiedziała zdenerwowana. Zwykle starała się dyskutować, ale nie krzyczeć. Jednak sytuacja, w której się znalazła zmusiła ją do tego.- Zostawiłeś mnie!- krzyknęła z nienawiścią w głosie.

Ron nie odpowiedział nic po za „Masz rację, całkowitą rację”. Miał zamiar odejść, jednak Hermiona zatrzymała go. Przyciągnęła do siebie szarpiąc za rękaw Weasley’a . Pocałowała go. Poczuła to samo, gdy zrobili to po raz pierwszy. Na jej bladym policzku pojawiła się łza. Przytuliła z całej siły chłopaka. Nic nie mówiła.

     Po krótkiej chwili wrócili do Hogwartu. Harry i Ginny zaskoczeni całym wydarzeniem domagali się wyjaśnień. Jednak Ron i Hermiona nie mieli zamiaru nic mówić. Każdy udał się do swojego pokoju.

     Dochodziła dziewiąta wieczorem. Hermiona jak zawsze umyła się i zaczęła czytać książkę, którą wypożyczyła w szkolnej bibliotece.  Nagle rozległ się odgłos pukania do drzwi. Dziewczyna wstała, miała grymas na twarzy. Ktoś przerwał jej czytanie, Hermiona nienawidziła tego. Otworzyła drzwi i zobaczyła rudowłosego chłopaka. Stał i wpatrywał się w nią dużymi, błyszczącymi oczami. Wpuściła go do pokoju. Usiedli na miękkim łóżku Hermiony i zaczęli pogawędkę na temat pogody, Hogwartu, ogólnie powrotu do szkoły. Po kilku przedłużających się minutach Ron przerwał „pasjonującą” rozmowę i zapytał co dalej z nimi:

- Sądzę, że powinniśmy uznać to za „poryw emocji” i nie przejmować się tym. Zostańmy przyjaciółmi. Skoro nie udało nam się wcześniej to i teraz nic z tego nie wyjdzie. –odpowiedziała Hermiona. Spodziewała się tego pytania.

-Moim zdaniem jest to nie możliwe. Nadal coś do Cie...- Granger nie dała dokończyć. Wyprosiła go. Nie mogła poradzić sobie z uczuciami. Udawała, że nic się nie stało. Wróciła do czytania książki

`              

Mam nadzieję, że się spodoba ; ))

Fantastyczny blog. Idealny na zimowe wieczory.

Znajoma prowadzi świetnego bloga. Nie jest poświęcony Harremu, lecz równie ciekawy:) Nie będę zdradzać Wam jego treści, bo warto poznać ją samemu. Zachęcam do przeczytania młodszych, jak i starszych użytkowników. Dziewczyny dopiero zaczynają, tak jak ja, więc tym bardziej zachęcam do przeczytania w kocyku z herbatą w ręku:) 

szmaragdowe-slepia.blogspot.com

Cytacik na lepszy humor:)

"Sądziła, że wcale go nie potrzebuje, lecz kiedy go ujrzała po długiej rozłące w głębi, czuła, że potrzebowała go. Tak , jak nigdy. "
Część III rozdziału:)

           Pozdrawiam/ ~Zosia.